Democratische Republiek Congo, deel 2, ongeluk met DAF

              
7 oktober 2012, na dagen onverhard te hebben gereden, komen we op het asfalt. Het regent en bij de eerste bocht is de DAF stuurloos.   We raken de zandsteen wal met een vaartje van zo'n 60 km /u . Het asfalt is enorm glad, alsof er zeep op ligt.
     
     
Na wat stuurpogingen weet Jan niet meer welke kant de wielen op staan. Deze raken de wal, waardoor de as aan de bestuurderskant zeker 10 cm naar achter wordt verplaatst en dus erg scheef onder de vrachtwagen staat.   De voorruit kun je wel afschrijven...
     
   
Alles wat eerst achter ons lag, ligt nu op het dashboard of op de grond voor ons. Ook zit alles onder het zand, steentjes en stof.   8 oktober 2012, doordat de as aan één kant verder naar achter staat, is daar de stuurstang te kort. Deze is in lengte verstelbaar en hier probeert Jan deze te demonteren. Gelukkig kunnen we de cabine nog wel kantelen.
     
     
Door het gewicht van de reservebanden is de bagageklep ook open geschoten. De scharnierpunten zijn kapot geslagen.   Het demonteren gaat moeizaam. Jan heeft een klap in zijn ribben gehad  van het portier. Kracht zetten is moeilijk. Toch lukt het.
     
 
In Afrika gooien ze takken op de weg om aan te geven dat er een voertuig met pech staat. Dat doen wij dan ook maar. Onze gevarendriehoek hebben ze afgelopen nacht aan flarden gereden. Kinderen hebben de mooie, glimmende, rode scherven verzameld.   Vanaf hier begon het afremmen voor de komende flauwe bocht. Er was geen houden meer aan. Later hoorden we dat er een foutief type asfalt is gelegd. Gewone vrachtwagens stoppen met regen en opleggers hebben de voorremmen standaard gedemonteerd, zodat er bij regen nog gestuurd kan worden. Waarom hoor je dat achteraf...
     
 
We zijn een aardig stukje langs de wand geschaafd.    
     
 
Door de ruit kun je vaag de ingeslagen hoek van het portier zien...   ...die Jan in zijn ribben kreeg.
     
 
    Jan zet de stuurstang er weer onder. We kunnen nu een klein stukje sturen. De wagen kan alleen in de 1e en 2e versnelling. Voor de rest zit de versnellingspook  vast tegen het middenconsole.Met 10 km/u rijden we verder. We weten ons 20 km te verplaatsen.
     
 
Alles vol zand, steentjes en glasscherven.   9 oktober 2012, De 50mm dikke as in het stuurhuis waar de pitmanarm aan zit is afgebroken. Onrepareerbaar zonder nieuwe onderdelen. De DAF is compleet stuurloos. Jan gaat met de motor naar Matadi, 100 km verderop en komt terug met de enige dieplader uit de hele omgeving.
     
 
Zonder stuurmogelijkheden kun je niet zo de dieplader oprijden. We gaan de DAF achterwaarts met onze eigen lier de dieplader oplieren.   Hopelijk volgen de voorwielen het spoor van de achterwielen. Het rechtzetten van de voorwielen doen we door het plaatsen van een keg voor of achter één voorwiel en er dan tegen aan rijden tot het wiel draait door de weerstand.
     
 
De helling is te steil, deze moet dus opgehoogd en verlengd worden...   ...Gelukkig lagen er twee sterke rijplaten op de dieplader. Let ook op de grote gaten in de rijplanken, daar past een band in. We gooien er een dikke steen in.
     
 
Jan bedient de lier.   So far so good...
     
 
Mariska zit in de DAF en moet aan de handrem trekken indien het liertouw knapt. Best hoog en eng...   De DAF staat op de dieplader, maar...
     
 
...de wagen staat te scheef. Nu moeten we op de dieplader de voorwielen zien te draaien, met een keg voor één wiel. Mariska bedient de lier en Jan zit achter het stuur om naar voren te rijden, tegen de keg aan.    
     
   
De Congolese mannen willen de DAF opkrikken en vet onder de banden smeren en dan de achterkant met de lier zijwaarts recht trekken, zodat de DAF recht op de dieplader komt te staan...   ...Of een ander idee was, opkrikken (de krik staat al bij het achterste differentieel) en stalen rolpennen onder de band leggen en dan zijwaarts trekken. En wat als de DAF nou eens de andere kant op rolt en naast de dieplader ploft?

En met ingevette achterbanden nog 100 km naar Matadi moeten rijden, dat geeft een geruststellend gevoel. Na hele discussies weten we ze om te praten om gewoon met de keg tegen het voorwiel te werk te gaan. Daar hebben we zelf het meeste vertrouwen in.

 

Dem. Rep. Congo deel 3