Democratische Republiek Congo, deel 4, ongeluk met DAF

           
Onze "plaatwerkers" gaan weer wat van de cabine rechttrekken met de heftruck. Na veel waarschuwen en "dat kan nooit!" zeggen, gaan ze toch gewoon door.   De ketting wordt aan de DAF vastgemaakt. De heftruck geeft
een harde ruk, en ja hoor. Enorme knik in de deurstijl. Het ging dus niet!
     

Het resultaat is dat de voorste vloerbalk kapot is getrokken, en dat ook dit stuk er nu uit geslepen moest worden, tesamen met en deel van de voorplaat. Totaal onnodig! Ook hebben ze een deel van de bumper afgeslepen, zonder het voordeel los te maken van het achterste deel, dat nog wel heel was. Resultaat: beide bumperdelen zijn nu kapot. Ook weer totaal onnodig! Als je al geen zere ribben hebt, dan krijg je er wel gewoon hoofdpijn van.
 
    Volgende idee, de cabine recht proberen te krijgen met de krik.
     
 
Ja, met de krik van Sotraco. Want je raad het natuurlijk al. Onze "plaatwerkers" krijgen werkelijk alles kapot, dus ook onze eigen krik...   Jan doet een poging om de cabine te richten. Op een wat rustigere en meer
beheerste manier.
     
 
De kreukelzone van de deur.   Maitre Bora, één van de drie plaatwerkers.  Een aardige kerel.
     

Maitre Bora is aan het lassen, met behulp van carbid.
 
    Deze pot is van de plaatwerkers. Ze doen er carbid met wat water in, waardoor brandbaar gas vrijkomt. Met dit gas kunnen ze snijbranden en lassen. Let op de geweldige afdichting met stukken autoband. Het gas vervliegt zo snel, Jan blijft carbid kopen.
     
 
Nog een poging om de cabine weer een beetje in zijn
originele vorm te krijgen
  Jan geeft de plaatwerkers al het mogelijke om maar correcte maten te kunnen meten. Vier rolmaten en een zwaaihaak. Ook heeft hij precies de afmeting van het onderste deel van het portier uitgezaagd, zodat ze die in de opening kunnen houden om te kijken of de cabine daar al recht genoeg is dat er weer een nieuw portier in past. Niks van dit alles, maar dan ook werkelijk niks, wordt door de mannen gebruikt. Ze gebruiken alleen het houten stokje wat op de foto boven de houten plaat ligt, om daarmee een maat te bepalen. Ze houden dan hun vinger bij het stukje op het stokje tot waar zij denken dat het de juiste maat is.
     
 
Ondertussen gaat natuurlijk het dagelijks werk op het Sotraco terrein gewoon door.   Naarmate we langer bij Sotraco waren, ging het slechter in de haven van Matadi.
Toen we kwamen stonden er slechts 3 van deze grote apparaten stil...
     
 
...maar bij vertrek stonden er al 11 stil. Allemaal dankzij de regering met continu
wijzigende haven- en im-/export regelementen.
  Remon heeft voor ons een voorruit opgezocht, in Kinshasa. We hebben de maten
doorgegeven en op het hart gedrukt dat de ruit gelaagd moet zijn. Ditzelfde hebben we
aan de controleur bij Sotraco Kinshasa gemeld, voor de veel te dure ruit betaald zou worden.
"Ja hoor, alles is goed" En wat krijg je vervolgens: een kapotte ruit van gewoon vensterglas.
Vervoerd op een speciaal glasrek. Ja, ja. Maar het geld is wel weg.
     
 
Stukje bij beetje kan de opbouw van de wagen beginnen.   Lassen met carbid.
     
 
    Door teruglopende werkzaamheden in de haven, moest veel personeel ontslagen worden.
     
 
Daar kwamen relletjes van en de ME moest er aan te pas komen om de boel in toom te houden.   Eindelijk hebben we een nieuw stuurhuis. Ook uit Kinshasa, dankzij Remon.
Gelukkig wel het goede model. Het zit alleen vol gewone motorolie en zand.
     
 
Jan haalt alles uit elkaar...   ...om het zorgvuldig schoon te maken. De motorlift wordt daarbij als werkbank gebruikt.
     
 
Omdat de rest van het stuurhuis zo vervuild is, haalt Jan alleen het onderdeel eruit
wat bij ons kapot is: de sectoras. Deze zet hij weer in ons eigen stuurhuis.
  Het begint er al weer op te lijken.
     
 
Mooi klopwerk.    
     
 
En maitre Bora levert natuurlijk ook mooi spuitwerk.   Aangezien het regenseizoen hier nu begonnen is, kun je alles maar het beste zo
snel mogelijk in de verf hebben.
     

 

Dem. Rep. Congo deel 5