De natuur is wel mooi maar niet echt spectaculair. Het is het begin van het regenseizoen hier. De kleine bomen en struiken, tot ongeveer een meter of vier hoog, zijn allemaal wel groen, maar aan de kale rotsige bodem is te zien dat dit een erg droog gebied is. We komen wel door 50 kleine droge rivierbeddingen. De meeste erg smal, maar sommige toch ook enkele tientallen meters breed. Lastig is dat die natuurlijk altijd onderin een kuil zijn, en je dus geen vaart kunt houden om de volgende steile heuvel weer op te rijden. Telkens moeten we terug naar de 1e versnelling om rustig het droge kreekje door te rijden.

Na het ontbijt pakken we de volgende dag de motor uit om maar eens naar het begin van de pas te rijden. Het kamp blijkt al helemaal leeg te zijn, iedereen is al op pad. De pas mag alleen van boven naar beneden gereden worden omdat hij smal en steil is. We gaan het maar niet doen met de DAF, want halverwege omkeren of achteruit terug is al helemaal geen optie. We rijden met de motor verder. Het eerst stuk is mul zand. Dan komen veel losse stenen. Na een paar kilometer loopt de weg langs de bergwand. Vrij smal met aan de ene kant een steile afgrond. De ondergrond is erg ruw, met af en toe redelijke hoogteverschillen. Dikke puntige stenen en dan een stuk over een vrij gladde rotsplaat behoorlijk steil naar beneden. Met de motor moeten we deze weg ook weer omhoog, want een rondritje om weer bij de DAF te raken is zo'n 120 kilometer over slechte piste. Jan denkt dat hij op de terugweg wel weer tegen de steile pas opkomt. Mariska zegt dat ie dan maar alleen verder moet. Achterop is het al niet zo comfortabel, en alleen gaat het een stuk makkelijker.

Vrij snel komt Jan al weer terug. Het is steil en erg ruw. Naar beneden gaat wel, dat is niet zo moeilijk, maar er weer tegenop is de vraag. We hebben behalve een helm ook geen beschermende kleding aan, alleen T-shirt en korte broek. Je kunt dan dus ook niet te gek doen. Om de hele rondrit van 120 km door het Marienfluss dal op de motor te doen zien we ook niet zitten. Als je ergens op die stenen je band lek rijdt zit je mooi. Toch jammer, we hadden deze beruchte pas graag gereden. Op de terugweg moeten we bij één zeer steil gedeelte afstappen. De rotsplaten zijn erg glad, met vervelende geulen en gaten, waar de band van de motor makkelijk in kan schieten en kan omzwaaien. Er tegenop rijden gaat niet. Niet met z’n tweeën op de motor, maar ook niet als Jan het alleen probeert. Jan staat naast de motor en geeft voorzichtig gas en Mariska duwt aan de achterkant mee. Het gaat niet makkelijk, maar het lukt. Als we later bij de DAF terug zijn zien we op de GPS dat Jan al verder dan halverwege was, en volgens Tracks4Africa de moeilijkste stukken al gehad had. Met een gewone 4x4 Landcruiser of iets dergelijks is de pas dus best goed te doen. Een beetje bodemvrijheid is wel handig. Een Unimog zou ook nog gaan, maar een vrachtwagen als de onze is gewoon te breed. We vinden dat het risico ook niet waard.

We zetten de motor weer in de DAF en rijden verder richting Etanga, wat zo'n 45 km verderop ligt. De piste is al stukken beter. Wel af en toe nog smal, maar dan door bosjes en bomen en niet door stenen. Ook nog wat stukken met mul zand, maar zelfs met redelijk harde banden baggeren we daar goed doorheen. We komen langs bijzondere graven van de Himba’s. Zo op het oog ziet het Himbavolk er nogal arm uit. Eigenlijk is dat niet echt het geval, ze leven gewoon primitief. Ondertussen hebben ze grote kudden vee. Als een (vooraanstaand) Himba overlijdt worden er vele koeien geofferd, en de schedels met flinke hoorns worden in de bomen gehangen boven de graven. Die graven zijn heel modern, van gepolijst en gegraveerd marmer en graniet, gemaakt door moderne bedrijven in de hoofdstad Windhoek. Wat een contrast met de manier waarop ze leven.

Vanaf Etanga moet de weg beter worden volgens de kaart. En dat blijkt nog zo te zijn ook. Vanaf Etanga tot aan Epuwo, zo'n 100km verder ligt een mooie brede gravelweg, waar we rustig tussen de 50 en 70 km/hr op rijden. Van rechts komen er twee struisvogels op ons afrennen. Ze rennen parallel met ons mee, halen ons in terwijl we daar zeker 50km/hr rijden, en schieten met een zelfde vaart naar links voor onze auto langs. Geweldig om dat zo te zien. Wat snel zijn die beesten!

Helaas wil de DAF tegen het eerst heuveltje na Etanga al weer niet trekken. Jan reinigt het eerste filter zonder resultaat. Dan het tweede filter eens flink uitslingeren en weer terugmonteren. Intussen hadden we al besloten om op de plek waar we gestrand zijn te overnachten. De volgende ochtend blijkt de Daf nog niet goed te trekken, hij komt het bultje niet over. Jan haalt als laatste het Triple-R filter er ook uit en wil het lege filterhuis volpompen, maar merkt dan dat het handpompje vrijwel geen diesel oppompt. Er zit dus halverwege de aanzuigleiding ergens een verstopping. Voor niks het 3-R filter weggegooid. Dan maar rigoureus vanaf de dieselopvoerpomp met perslucht de hele aanzuigleiding doorblazen tot het flink bubbelt in de dieseltank. Dan een nieuw 3-R filter er in en nu wil hij wel diesel oppompen. De DAF loopt weer geweldig en met een mooi vaartje rijden we richting Opuwo.

Zo sjiek als de lodge eruitziet van een afstand, zo is hij ook van binnen. Een mooie hoge ruimte, sfeervol en met dure materialen ingericht. Op het terras een mooi tot de rand toe gevuld zwembad met uitzicht over de onderliggende vallei. De prijs voor internet is wel erg duur, 60,- Nam$, maar dat is dan ook voor de hele dag, en we mogen er met twee computers tegelijk gebruik van maken. We nestelen ons dus lekker op de grote lederen banken, en kunnen zo thuis iedereen even goede kerstdagen wensen. Gek genoeg is het erg rustig, er zijn maar een paar andere gasten, en dat voor kerst.

We bekijken de prijzen en eigenlijk is het hier helemaal niet zo duur. We besluiten ons zelf met kerst te trakteren. Bij de lodge is een campsite waar we kunnen staan. Er staan nog vier Zuid-Afrikaanse paren die aan het braaien zijn, hoe kan het ook anders. Wij hangen rond in de lodge. ’s Middags eten we een heerlijke lunch en op kerstavond een uitgebreid diner met een echte goede sappige en grote biefstuk. En heerlijke butternutsoep vooraf. We zitten op het terras, heerlijk weer en mooi uitzicht over de vallei. Geen echt kerstgevoel, maar speciaal is het wel.

In de middag stelde een man, Wouter, zich voor als eigenaar van de lodge. Hij had onze auto zien staan en is geïnteresseerd in onze reis. Wouter zelf komt uit Swakopmund, heeft een bouwbedrijf en 15 cash loan kantoren door heel Namibië. Vroeger was hij piloot en hij heeft veel in Angola gevlogen. De lodge in Opuwo was altijd zijn droom, en vier maanden geleden heeft hij het kunnen kopen nadat de vorige eigenaar is overleden. Onlangs kreeg hij een prettige verrassing: het bleek dat bij de verkoop van de lodge eigenlijk ook een groot stuk grond van 10x5,5km hoort, waar allerlei wild loopt, veelal overschot van Etosha. Het ligt op zo’n 80 kilometer afstand, in Ovambuland. In eerst instantie was dit voor hem verzwegen, maar toen hij er van hoorde heeft hij er direct voor getekend om zo dit stuk grond, eigenlijk kostenloos dus, ook in handen te krijgen. De enige voorwaarde was dat hij er een lodge op moet bouwen, de vorige eigenaar was er al aan begonnen. Geen probleem voor iemand met een bouwbedrijf. Wouter is er erg enthousiast over, vooral over het rijke dierenbestand. Het wordt een luxe lodge, met acht grote tenten, sjiek ingericht, allen gebouwd op een heuvel met uitzicht over een pan, ervoor een privé terras.

DINSDAG 25 DECEMBER 2012, eens wat anders, op eerste kerstdag
Vandaag, eerste kerstdag, zouden we pas tegen 11:00 uur vertrekken, maar Wouter gaf aan dat hij al eerder klaar was. Zij rijden er vast heen, met drie auto’s, twee voor de familie, en het 4x4 bakkie (Mahindra Bolero, een Indiaas merk), “onze” safari-auto. We schieten ook op om weg te komen, maar zij rijden toch een stuk sneller dan wij. We hebben afgesproken dat Wouter ons het laatste stuk tegemoet komt rijden. Natuurlijk krijgen wij onderweg weer een politiecontrole, met kerst nog wel. Ze hebben niet in de gaten aan welke kant ons stuur zit, ze rijden hier immers links. Mariska zit aan de bijrijderskant, en ze vragen haar rijbewijs, dat ze netjes laat zien. De agenten vragen met hoeveel mensen we zijn. “Met z’n tweeën” zegt Mariska. “Ah, just you and the passenger” zegt de agent, en we mogen zo weer verder rijden. Goede controle, ze hebben niet eens in de gaten wie er rijdt.

Bij een afgesproken kruispunt staat Wouter ons al op te wachten. We volgen hem vanaf daar over wat zandpaden en komen dan bij een hoog omheind gebied terecht. Aan de buitenzijde, op hoogte, stroomdraden, tegen olifanten, die op zoek naar water het gebied wel eens willen binnendringen. In het gebied van Wouter zijn geen olifanten, daar is het te klein voor, hetzelfde geldt voor grote jagers als leeuwen. Wouter heeft wel plannen om er nog omliggend gebied bij te kopen. Het hek wordt geopend en we rijden achter Wouter aan de grote vlakte op, een uitloper van de Etosha-pan. Uukwaluudi heet het park. We zien direct al groepen hartebeesten, springbokken en aan de rand van de pan giraffen. Het is even zoeken, maar dan hebben we de familie gevonden, die Wouter ergens in het bos met de koelbox en braai heeft achtergelaten. We maken kennis met zijn vriendelijke vrouw Lientjie (spreek uit Lienkie), haar vader, twee kinderen van een jaar of zestien en kleine Woutertjie (spreek uit Wouterkie) van vier. Die laatste is een druk mannetje. En hij is al niet in zo’n goed bui, want hun hondje, een Maltees Leeuwtje, was een paar dagen terug gebeten door een slang, en heeft het niet overleefd.

Het is een gezellige barbecue, of braai zoals ze het hier noemen, zomaar midden in het bos. In de namiddag gaat de familie op gamedrive, allen in de Landcruiser, 4 liter bakkie van Wouter. Wij parkeren de DAF bij een watergat niet ver van waar de nieuwe lodge gebouwd gaat worden, en waar nu tijdelijk drie bewakers in een caravan wonen. Als de familie klaar is met hun tocht door het gebied nemen we afscheid. Tegen de bewakers wordt gezegd dat ze ons met rust moeten laten, en als we wat nodig hebben dat we wel naar hen zullen toekomen. Tegen ons dat we zo lang mogen blijven als we willen, dat Wouter wel af en toe diesel voor de Mahindra zal brengen, en als we willen, kunnen we ook gratis komen overnachten in de lodge in Opuwo. En natuurlijk zijn we ook uitgenodigd bij hun thuis als we in Swakopmund zijn. Ongelofelijk, wat een gastvrijheid. We bedanken ze hartelijk, zeggen dat we niet zo heel lang zullen blijven, en dat we ze zeker in Swakop zullen opzoeken. We zijn wel bofkonten dat we dit zo aangeboden krijgen.

Op een morgen zitten we weer aan het ontbijt onder de boom, als Jan Mariska waarschuwt om even op te staan en een paar passen van de boom te lopen. Vanachter haar stoel komt er een lange, vrij dunne slang aangekropen. Olijfgroen van kleur, ongeveer twee meter lang. Hij ziet ons blijkbaar wel, komt dichter naar ons toe en klimt dan langs ons in de boom omhoog tot in de takken boven de ontbijttafel. Het is duidelijk een gifslang, maar we weten niet zeker welke. Waarschijnlijk een bruine boomslang of een black mamba. Beide kunnen deze kleurslag hebben. Een black mamba is erg giftig, bij een beet kan het binnen een uur met je gedaan zijn. Het lijkt ons beter om maar een boompje verder te gaan ontbijten. We genieten enorm van ons eigen stukje “wildernis” maar het wordt nu ook wel tijd om wat mee van Namibië te gaan zien.

MAANDAG 7 JANUARI 2013, tijd om te vertrekken
Het is inmiddels al weer 7 januari, als we ons boeltje bij elkaar pakken en vertrekken van dit heerlijke plekje. Eerst rijden we langs de lodge in aanbouw om daar bij de bewakers de Mahindra achter te laten. We noteren de kilometerstand en geven dit aan Wouter door, want de jongens mogen onder geen beding met de auto rijden. Inmiddels zijn er ook wat mensen bezig om de palen van het hoofdgebouw neer te gaan zetten. Hier komt de receptie, bar en restaurant in, onder een mooie rieten kap. De mannen werken voor een onderaannemer die Wouter ingehuurd heeft. Ze hebben geen schoppen om gaten in de stenige grond te graven voor de palen. Met blote handen, de bodem van een colafles en halve colablikjes zijn ze aan het graven. Ze komen bij ons of we geen werkhandschoenen voor ze hebben, ze hebben sneden in hun vingers en blaren op de handen. Helaas kunnen we ze daar niet aan helpen, daarvoor moeten ze toch echt bij hun eigen baas terecht. Eigenlijk schandalig hoe die mensen hun werk moeten doen. En dat uiteindelijk voor een lodge waar mensen straks dik voor moeten betalen. Deels misschien ook Wouters verantwoordelijkheid, maar in ieder geval die van de onderaannemer, wat overigens net als de werkers ook een zwarte is. Niet om hier racistisch te doen, maar om aan te geven dat het niet alleen altijd blanken zijn die de zwarten uitbuiten. Ze zijn er zelf ook goed in.

Wouter zou ook nog langs komen, maar het is al 13:00 uur als we vertrekken, en hij is er nog niet, jammer.