We hebben hier als het om wild gaat ook een beetje een dubbel gevoel. Alles staat binnen grote hekken, alleen klein spul kan nog vrij rond bewegen tussen de hekken door. Is dit eigenlijk wel wild? Waarom zijn al die hekken aaneengesloten en zijn er geen corridors? Alleen omdat de mensen er geld aan willen verdienen en dus verzekerd willen zijn van “wild” op hun stuk grond? Anderzijds is het maar goed dat er wildparken zijn, anders was er misschien ook hier, net als in west Afrika amper nog wild over. En zoals in Wouters park hebben we best wel genoten, maar hoe groot misschien de wildparken ook zijn, een echt “wild” gevoel geeft het niet. Het lijkt soms meer op veehouderij. Buiten de wildparken kom je vrijwel geen wild tegen. Je betaald, passeert een hek, hebt een lijstje van dieren die je binnen het hek zoal kunt zien, en ziet die dan vervolgens ook. Als je een park inrijdt dat bekend staat om zijn vele olifanten, en je ziet er vervolgens maar een paar, ben je nog teleurgesteld ook. In landen als bijvoorbeeld Australië en Scandinavië is wild nog echt wild, daar kun je het overal verwachten, en is het spontaan zien van een groep bevers, een eland, een beer of een rode kangoeroe tijdens zomaar een wandeling ergens, een belevenis die je lang bij blijft. En zelfs als je buitenaf woont in Europa, zoals wij de laatste jaren in Duitsland, komen reeën ’s avonds in je tuin grazen, en loop je door het Bentheimer wald, dan is er grote kans dat je edelherten en wilde zwijnen treft. De kans op een dergelijke verrassing buiten een wildpark in Namibië of Zuid-Afrika is erg klein.

Bovendien kun je in deze landen amper zomaar ergens in de natuur wandelen. Alles, met uitzondering van een stuk in het noorden en een deel langs de kust van Namibië, is omheind. Hek aan hek, honderden, nee duizenden kilometers lang. Ieder stukje natuur is óf een Nationaal Park, óf privé-bezit. Tot hele bergen en rivieren aan toe. Wil je daarop wandelen, dan moet je eerst betalen. Vaak niet zo heel veel, soms wel. Je moet je altijd ergens van te voren melden voor een permit (vergunning) soms zelfs weken van te voren. Op veel plekken mag je alleen wandelen onder begeleiding van een gids en vertrekken wandelingen alleen op vaste data, bij een bepaald aantal aanmeldingen.  En lekker dan als het op die dag bloedheet is of het regent. Lekker spontaan een paar uurtjes stappen door een stukje natuur is er dus niet bij hier. En hetzelfde geldt voor bijvoorbeeld voor mountainbiken. Dit zijn zaken die ons behoorlijk storen hier. Alles moet geregeld, vooraf besproken en betaald worden. Zulke grote landen, maar het geeft je een opgesloten, beperkend gevoel.

We rijden nog eerst weer een mooi stukje door het park. Onderweg staan een paar auto’s stil langs de kant. Dit betekent dat er iets bijzonder gespot is. Het blijkt een cheeta (jachtluipaard) te zijn. Langzaam loopt het beest tussen het gras door, zich niets van de auto’s aantrekkende. Een eindje verderop zien we weer een cheeta, dit keer kaarsrecht zittend op de uitkijk. Helaas wat te ver weg. In Fishers Pan zien we 1000-enden flamingo’s, greater en lesser flamingo’s door elkaar. De hele pan kleurt er rose van, een schitterend gezicht. Er staat al een laagje water in de pan, de flamingo’s zijn net de afgelopen dagen binnen komen vliegen. We spraken vier dagen geleden een Oostenrijks stel in Kamanjab, dat net uit Etosha kwam, en toen waren er nog geen flamingo’s volgens hen. We hebben dus erg geluk.

Van een afstandje zien we nog een zwarte neushoorn en een blauwe kraanvogel. Ook een stel stokstaartjes, Wat een grappige beestjes. Helaas werden ze door ons opgeschrikt en gingen ze er snel vandoor. Als we bij zonsondergang de camping oprijden, staan er al wel aardig wat mensen. Maar we hebben geen stroom, water of een braaiplek nodig, dus we zetten hem ergens op een klein plekje neer. Niemand controleert iets, en een witte vrachtwagen op een campinkje valt blijkbaar niet echt op. Bij het watergat zijn ’s avonds alleen een paar impala’s.

Weer de volgende ochtend om 6:00 uur op, we zijn het niet gewend. We rijden eerst een stukje terug naar Halali, waar we onderweg onze eerste leeuw zien. Het is een mannetje dat wat loom langs de kant van de weg loopt en in de bosjes verdwijnt. Bij klein Namutomi watergat zien we drie hyena’s. Die zijn nog laat op pad. We rijden verder naar Stinkwater en zien een groep van zo’n vijftien olifanten waaronder vijf jongen tussen de 1 à 2 maand en 2 jaar oud. Prachtig om te zien. Ze zitten net achter een rij bosjes, maar vanaf het dak van de cabine hebben we er een goed zicht op. Het deksel van het schietgat hebben we eruit, dus als we wat interessants zien, springen we zo vanuit de cabine het dak op. Officieel mag dit niet, maar het is drie meter hoog, en als je ziet hoe open de safariwagens van het park zelf zijn, dan zitten wij daarboven nog wel wat veiliger.

De olifanten nemen een stofbad, de kleintjes lopen er wat wankel omheen en proberen met hun kleine slurfjes de groten na te doen. Er stopt een Toyota Hilux voor ons. Die zien niets van dit tafereeltje. Uit het raam roept een man in plat Amsterdams: “Ken je ‘t een beetje zien van daarbove?”  Het zullen weer eens geen Nederlanders zijn. We komen op de rit in dit gedeelte nog meer olifanten tegen. Best indrukwekkend om ze zo dicht naast je auto te zien.

We blijven niet nog een nacht, na zo’n 600 kilometer door het park te hebben gereden vinden we het wel weer genoeg. Bij het uitchecken wordt het nog even spannend. Gaan ze de bonnetjes voor de overnachtingen controleren en komen ze er dan achter dat we maar één overnachting betaald hebben? We hebben wel extra 24 uur parkpermit bijgekocht omdat hier de entree datum opstaat, en dan zouden we gelijk door de mand vallen. De vrouw bij de uitgangspoort is druk aan het bellen. Jan houdt haar de 2x 24 uur parkpermit voor en ze knikt dat we door kunnen. Zo hebben we ons in ieder geval 35,- euro bespaard. We vonden dat we de campings alsnog dik betaald hebben.

We vonden Etosha zeker de moeite waard. Ondanks de enorme omvang blijft het dierentuingevoel wel een beetje hangen, maar het is de enige manier om een grote verscheidenheid aan dieren in hun natuurlijke omgeving te zien. En het is prettig dat je niet op een geboekt toertje hoeft, maar op je gemak in je eigen auto rond kunt kachelen.

-          Olifant (+/- 25)

-          Zwarte neushoorn (3)

-          Spotted hyena (3)

-          Leeuw (1)

-          Cheeta (2)

-          Kudu’s

-          Black backed jackals

-          Pofadder (1)

-          Blue crane (1)

-          Bateleur (1)

-          Giraffen

-          Zebra’s

-          Springbokken

-          Oryxen (gemsbok/spiesbok)

-          Gnoe’s (blue wildebeest)

-          Black faced impala’s

-          Struisvogels

-          Warthogs (wrattenzwijnen)

-          Greater en lesser flamingo’s (1000-den)

-          Sekretarisvogels

-          Kori bustards

-          Northern black korhaan

-          Maraboe’s

-          Stokstaartjes

-          Mangoesten

-          Dikdiks

-          Dabchicks (grebe)

-          Grey herons

-          Koereigers

-          White storks

-          African spoonbills

-          Egyptian goose

-          Cape teals

-          African white backed vultures

-          African fisheagles

-          Steppe buzzards

-          Swainson’s francolins

-          Helmeted guineafowls

-          Crowned plovers

-          Laughing doves

-          Namaqua doves

-          Grey louries

-          European rollers

-          Grey hornbills

-          Forktailed drongo’s

-          Weavers

Het is hier niet zo makkelijk om nog een plekje voor de nacht te vinden, zonder van de straat gezien te worden. Ook weer door al die hekwerken direct langs de straat. We vinden uiteindelijk een redelijk verscholen plekje op een paadje bedoeld voor inspectie van de hoogspanningmasten. Niet geschikt om lekker buiten te zitten, dus we kijken binnen maar een filmpje.

We rijden de volgende dag naar Tsumeb. Onderweg komen we langs nog zo’n cenote, het enige andere natuurlijke meertje van Namibië, lake Otjikoto. Dit meertje is bekend vanwege het oorlogsmaterieel dat de terugtrekkende Duitsers er in WO I in hebben gegooid, om te voorkomen dat het in handen van de vijand zou vallen. Duikers hebben een aanzienlijk deel van dat spul naar boven gehaald in de jaren tachtig van de vorige eeuw. En gevaarlijk klusje op zo’n 70 meter diepte in dat nauwe gat. Eén van de duikers heeft er zijn hand bij verloren. Er schijnt nog meer te liggen maar nu mag er niet meer gedoken worden.

Rondom het meertje is het parkachtig aangelegd. Ze vragen 15,- Nam$ entree per persoon, wat niet veel is. We kijken eens door het hekwerk vanaf de parkeerplaats. Het meertje ziet er net zo uit als het andere, inclusief de lelijke pompinstallaties. We laten het er maar bij. Het gevonden oorlogsmaterieel is hier niet te zien, maar in het museum in Tsumeb, dus daar gaan we maar heen.

Tsumeb is best een aardig stadje. Als we binnenrijden via een klein industrieterrein zien we een groot vrachtwagenbedrijf met een interessante showroom. We nemen even een kijkje. Er staan twee grote oude Amerikaanse trucks in de showroom, en wat customized Harley Davidsons. Verder een imposante Amerikaanse sleeptruck, een 3-window hotrod, een flinke Ford F650 pick-up en een paar speciaal geprepareerde Hummers H2 en een H1. We vragen gelijk even aan de dame achter de balie of we misschien een pulleytrekker kunnen huren/lenen zodat we onze stuurstang iets verder kunnen uitdraaien. Na het ongeluk kunnen we linksom een veel kleinere bocht maken dan rechtsom, en dat willen we even verhelpen. Of als iemand tijd heeft dat ze het hier voor ons doen. De dame vraagt het even aan de baas, maar die is enorm arrogant. Hij antwoord haar iets in de trant van: “Kom je me storen voor zo’n 300,- Dollar (Nam$) klusje?”  Dus ze “kunnen” ons niet helpen, en wij willen al niet meer, wat een eikel.

WOENSDAG 16 JANUARI 2013, metaal uit het heelal
Vandaag bekijken we de Hoba meteoriet, niet ver van Tsumeb vandaan. Het is de grootste meteoriet die men ooit op aarde gevonden heeft. Het is eigenlijk een grote bonk metaal van 54 ton, bestaande uit 82% ijzer, 16% nikkel, 0,8% kobalt en nog een restje ander spul. Interessant ding, een unieke kei, maar je bent er wel snel op uitgekeken. Het ding ligt nog op de originele plek waar het naar beneden geploft is, maar er is natuurlijk wel aardig wat poeha omheen gebouwd. Namibiërs en Zuid-Afrikanen zijn gek op braaien, dus er is een smulpark met diverse braaimogelijkheden omheen aangelegd.

Via allerlei kleine gravelwegen rijden we richting Waterbergplateau. De natuur is wat eentonig. Lage bosjes, eindeloos. En natuurlijk ook eindeloze hekwerken direct naast de weg, dus weer is het lastig een mooi plekje voor de nacht te vinden. We vinden het bij een diepe inham dat naar een waterpomp leidt. Wel erg mul zand, we hebben geen zin om voor zo’n klein stukje lucht van de banden af te laten, dus het is een beetje ploeteren. Er lopen veel grote mestkevers met een balletje te rollen en zichzelf met balletje en al, in te graven. Mooi om naar te kijken. En wat zijn deze beesten sterk. Als je ze in je hand sluit beginnen ze met kracht je vingers uit elkaar te duwen. Wel even handen wassen daarna...

We rijden de dag erop verder naar het Waterbergplateau om een dagwandeling te doen. Het is een mooie rotswand, maar de omgeving verder vinden we niet zo spectaculair. Niet om voor 15,- euro een wandeling te maken (zoals al eerder gezegd, bijna niets is gratis hier). We rijden maar wat verder, eten bij de Wimpy’s in Otjiwarongo een burger en vlak voor Vingerklip slaan we kamp op.

ZONDAG 20 JANUARI 2013
We rijden richting Twijfelfontein en het duurt niet lang of de hekken langs de weg verdwijnen, eindelijk, mooi. En dan duurt het ook niet lang of er komt een bordje “Conservancy Area” en dat het verboden is te wildkamperen hier. Dat is dan weer niet zo mooi. Het landschap is weer wel heel mooi. Roodbruin, ruig, droog, woestijnachtig met her en der wat struikjes en kale rotsbergen. Sommige bergen zijn een enorme stapel ronde keien. Ze lijken zo op een bult gesmeten. Bij Twijfelfontein zijn rotstekeningen te zien, ze vallen onder Unesco. Mariska heeft er niet zo’n zin in, ze heeft er genoeg gezien. Jan wil het wel bekijken, maar laat voor de zekerheid de DAF maar weer op het zandpad staan. We lopen naar de balie, de prijs is 50,- N$ per persoon, en... de man wil ook 50,-N$ voor de auto. Ja, we zijn gek zeker. Die staat langs de openbare weg. De man kan dat vanaf zijn hutje niet zien, maar verrekt het ook om naar buiten te lopen om te kijken. We zeggen dat we lopend zijn gekomen, dat we geen auto bij ons hebben. Hij zegt domweg dat je hier niet lopend kunt komen en dat we gewoon 50,- N$ voor het parkeren moeten betalen. Er staat ook nog een toergids, die net is aangekomen met een groep toeristen. Ook hij zegt tegen de man dat we niet met een auto op de parkeerplaats staan. De man is onwrikbaar. Jan vind nu ook dat hij wel weer genoeg rotstekeningen heeft gezien, laat deze maar zitten dan. Maakt de man achter de kassa natuurlijk ook niets uit, hij krijgt zijn salaris wel.

De praten nog even met de toergids, het is een Duitser die al 30 jaar in Namibië woont en werkt in het toerisme. Hij toert nu met een groepje Duitse toeristen, maar heeft nog een probleempje. Hij heeft te weinig benzine in zijn auto om het dichtstbijzijnde benzinestation te halen. We bieden aan om de benzine uit onze motor te gebruiken, dat is nog zo’n 15 liter, daarmee moet het lukken. Hij zegt dat hij het probeert bij Twijfelfontein Country Lodge. Hij kent daar iemand en misschien kan die hem benzine leveren. We geven aan dat we daar ook nog komen, als het daar niet lukt, moet hij maar even op ons wachten. Later treffen we hem met zijn busje bij Burned Mountain en geeft hij ons zijn kaartje. Hij heeft benzine kunnen regelen bij de lodge, maar bedankt ons voor het aanbod. Hij nodigt ons uit in zijn woonplaats Swakopmund. Als we daar zijn wil hij ons wat van de omgeving laten zien. Erg aardig.

De dag erop rijden we door een mooi gebied, zowaar weer een stuk zonder hekken. Nabij Sorris Sorris zijn mooie bergjes, rotsen en losse keien. Hoewel het nog vroeg in de middag is hebben we zin om hier te stoppen en een dag of twee te blijven staan. We parkeren de DAF op een vlak rotsplateau met mooi uitzicht. Tafel en stoelen buiten, en we zitten nog maar goed en wel of we worden weer overvallen door honderden minibijtjes. Die irritante, die telkens in je ogen, oren en neus kruipen, en alle andere lichaamsopeningen die je blootstelt. Jan is het al gauw zat en gaat maar binnen zitten een boekje lezen. Mariska zit wel buiten maar met haar Australische hoed op met rondom een muskietennet. Ook niet echt comfortabel. Gelukkig gaan de bijtjes in de namiddag naar “huis”, waar dat ook wezen mag. Van ons mogen ze er blijven. Niets helpt tegen die beestjes, we hebben van alles geprobeerd. Misschien dat roken helpt, maar dat is ook zoiets. 

We zitten nog lekker buiten te eten en genieten van de zonsondergang. Het koelt wel wat af, maar niet zo erg als afgelopen nachten. We zien nog een wilde kat (felix sylvestris). Eerst dachten we dat het een (verwilderde) huiskat was, maar toen we hem beter zagen bleek dit toch echt een wilde kat te zijn.

DONDERDAG 24 JANUARI 2013, het is koel aan zee
We zitten in woestijngebied. De wereld om ons heen is super droog, en bestaat alleen uit zand, stenen, rotsen en een enkel plantje. En ja hoor, het begint te regenen. Het is maar een klein buitje, amper te zien waar het vandaan kwam, en het water is al verdampt voor het de plantjes bereikt.

We rijden richting zee. De omgeving is mooi, we zien zelfs nog wat wild, o.a. kudu’s, springbokken en een struisvogel. De gravelweg is erg slecht, enorme diepe grove wasbordrichels, je vullingen vallen haast uit je kiezen. En dat voor ruim 100 kilometer! Het is zoeken naar de juiste snelheid om zo min mogelijk cadans en vibraties te hebben. Op hoger snelheid gaat het beter, maar het is wel oppassen omdat je door die richels minder contact hebt met de weg. Alles om ons heen rammelt, horen en zien vergaat ons. Toch bereiken we zonder schade het uitgestrekte strand. Het is hier een stuk frisser. We eten wat buiten, en met de dikke trui aan in de zon is het nog koud. Een raar idee als je zo de hete woestijn uit komt.

Er zijn wat sportvissers her en der met hun bakkies langs het strand. Sportvissers zijn hier vrijwel altijd blanke mannen. Beroepsvissers zijn vrijwel altijd zwarte mannen. Huizen of iets van bebouwing is in de verste verte nog niet te zien. Het is hier nog wild, zonder hekken deze keer. We lopen wat langs het strand en vinden her en der dode zeehondenbaby’s, aangespoeld, de weg niet terug kunnen vinden naar de kolonie. Sommigen zijn aangevreten door jakhalzen, die hier samen met bruine hyena’s ’s nachts de stranden afstruinen.

De vissers vertrekken bijtijds, waarschijnlijk naar Henties Bay, het dichtstbijzijnde dorp, op zo’n 40 kilometer afstand. Wij blijven staan voor de nacht. Bijtijds naar binnen, want als de zon onder is wordt het echt fris, nee, koud gewoon. Sinds lange tijd laten we zelfs het grote raam boven het bed dicht.

Niet al te vroeg vertrekken we de volgende ochtend naar de grote zeehondenkolonie van Cape Cross, bestaande uit duizenden Cape Fur Seals. We laten de auto bij de ingang staan en we lopen via het strand ongeveer één kilometer tot de kolonie. Op dit stuk liggen wel honderden dode zeehondenbaby’s aangespoeld. De wind staat vanaf de kolonie onze kant op, en de lucht van de uitwerpselen samen met die van de vele lijkjes maakt dat je soms amper fatsoenlijk kunt ademhalen, en kotsneigingen moet onderdrukken. Wat een stank! We vinden op het strand ook nog een vermoeid, te ver afgedreven puppy. Een prachtig mooi beestje met grote vertederende ogen. Jan dacht het nog te kunnen vangen om hem dan weer bij de kolonie te zetten, maar toen we dichterbij kwamen keek het ons met die grote ogen aan en hupste toen snel weer de zee in, waar het in de branding bleef peddelen. Helaas zal het ook sterven van honger en uitputting.

Bij de kolonie is een omheinde boardwalk. We zien andere bezoekers lopen met zakdoeken voor neus en mond, maar de stank hier is veel minder dan ginds op het strand. De kolonie bestaat uit enorme aantallen elkaar verdringende zeehonden, en er zijn er veel pups. Ze zijn erg donker, zwart-bruin. Zelfs in de kolonie ligt hier en daar een dode pup. Misschien van een moeder die niet terug is gekomen van zee. Zeehonden staan namelijk als favoriet op het menu van de haai. En ook blijven er nogal eens wat steken in visnetten. Ook worden er pups per ongeluk geplet door volwassen dieren. Het hupst en schuift allemaal door elkaar. Vele pups zitten in een soort crèche, in de gaten gehouden door enkele ouderen, die indringers van zich af bijten. De moeders zijn waarschijnlijk op jacht naar vis. De pups schreeuwen als lammetjes. Zoveel van die beesten hebben we nog nooit bij elkaar gezien. Je raakt niet uitgekeken.

Er stopt een oude militaire ambulance-Landrover met Duits kenteken. Twee knapen komen er uit en vragen ons in perfect Nederlands of wij van die DAF verderop zijn. Het blijken twee Nederlanders te zijn, die de Landrover in Namibië van een Duitser hebben gekocht. Ze gebruiken hem op hun vakanties naar Namibië en Zuid-Afrika. We kletsen wat en rijden dan verder naar Henties Bay. Dat is een gek dorpje, zoals het er ligt, aan zee. Het dorpje is geheel omgeven door zand, zover je kunt kijken. Voor, links en rechts strand en wat duinen, er achter begint woestijn.