Het lukt om de volgende dag Umaruru te bereiken en we laten bij Simon’s Auto en Truck repair de band repareren. Ze hebben geen automaat om de band van de velg te krijgen, maar een grote zware staaf met schuifgewicht, en met grof geweld krijgen ze met twee man de band er wel af. Terwijl zijn zwarte medewerkers de band van binnen opschuren en op twee zwakke plekken plakken, praten wij met de blanke eigenaar. Het is een aardige man. Hij is op vijf jarige leeftijd met zijn opa en oma meegekomen vanuit Nederland naar Zuid Afrika, en heeft 28 jaar in Kaapstad gewoond. Maar dat land gaat met de huidige politiek zo hard achteruit dat hij besloten heeft om hier in Namibië te gaan wonen. Namibië gaat ook achteruit, verteld hij, maar niet zo erg als Zuid Afrika. Hij is al de zoveelste Zuid-Afrikaan / Namibiër die ons dit verteld. Het is natuurlijk goed dat de apartheid is afgeschaft, maar met het badwater hebben ze blijkbaar het kind ook weggegooid. Corruptie tiert weer welig, veel vriendjespolitiek waardoor incompetente mensen belangrijke posities bekleden. Onderwijs gaat achteruit. Straten vervallen, fabrieken en grote boerderijen (vaak overgedragen aan de “oorspronkelijke” bevolking) verdwijnen, herhaaldelijk stroomuitval, meer armoede onder blank en zwart, en vooral veel meer criminaliteit. We horen zelfs af en toe zwarten die klagen dat ze het vroeger beter hadden! Mariska speelt ondertussen nog wat met de vier schattige teckels die er rondlopen en we kunnen even van internet gebruik maken om mail binnen te halen.

Als de band er weer opzit, en we 450,- N$ hebben afgerekend, halen we wat eten bij de Spar en rijden we verder naar Wilhelmstal over de gravelweg C36. Na zo’n dertig kilometer stoppen we om een schildpadje van de weg te halen. Als we weer naast de auto staan horen we dezelfde band weer sissen. Shit, de reparatie is niet goed uitgevoerd. Pissig rijden we terug, ze moeten het maar overnieuw doen. Helaas zit de garage al dicht, de eigenaar zegt dat we wel op het stuk gras voor de deur kunnen staan. Morgenvroeg zijn we als eerste aan de beurt. ‘s Avonds lopen we nog wat door het dorp.

Jan staat er de volgende dag met de neus op als de mannen met de band aan het werk gaan. Hij had gevraagd kopervet op de hiel van de band te smeren in de hoop dat die er dan makkelijker af wil. Dat hebben ze gedaan, maar aan de verkeerde kant, de sufferds. Aan de voorzijde zit de afneembare kant van de velg, daar klemt hij nooit, maar daar hebben ze wel vet aan gedaan. Aan de kant waar ze zelf moeite hadden om hem er af te krijgen, hebben ze geen vet aan gedaan. De twee plakkers bleken ze er in willekeurig richting, schuinlings ingeplakt te hebben, terwijl op iedere plakker duidelijk een richting aangegeven staat. De plakker die over het gat zat bleek alleen aan de randen te zijn ingesmeerd met solutie, geen wonder dat die losliet. De ander plakker die Jan preventief op een zwakke plek had laten aanbrengen bleek helemaal op de verkeerde plek te zitten. Diep zucht...

Alles wat fout kon hebben ze fout gedaan, en wat is er nu zo moeilijk aan het plakken van een band? Jan schuurt en plakt nu zelf de band, waarna de mannen hem er weer opzetten. We hoeven uiteraard niets bij te betalen, ook niet voor de nieuwe plakkers. De eigenaar verontschuldigd zich voor het geleverde werk.

We kunnen van hem nog een pulleytrekker lenen om onze stuurstang te verstellen, zodat we nu ook weer een gelijke stuuruitslag links en rechts hebben. Sinds het ongeluk in Congo was dit nog niet goed. We rijden tot dertig kilometer voor Windhoek en slaan dan de D1499 in voor een bushcamp.

We lopen om de hoek naar de winkel, waar allerlei spullen die ze hier maken uitgestald staan. De oudere vrouw achter de balie kent Anne-Marie nog wel, kunnen we merken aan de dingen die ze over haar verteld. Ze is erg vriendelijk en biedt aan ons een rondleiding te geven. Naast het batikken is er een borduur- en naaiatelier en wordt ingezameld glas door twee doofstomme vrouwen omgesmolten om er kralen voor sierraden van te maken. De vrouwen die we bezig zien zijn allemaal erg enthousiast, en het steekt ons aan. We maken ook nog kennis met Gea en haar dochter Femke, uit Nederland. Ze doen hier twee maanden vrijwilligerswerk. Ze proberen op de achtergrond zaken bij te sturen. Gea op bestuurlijk en financieel gebied en Femke geeft Engelse les. Momenteel zijn ze echter druk om een Koreaanse order van allerlei hoezen voor lap tops en I-pads de deur uit te krijgen. Gea zit zelf achter de naaimachine, maar de overige bezetting is laag. Ze lopen achter, en het schijnt dat als de vrouwen stress krijgen, ze maar gewoon thuis blijven. Dat is wel erg gemakkelijk.

We vinden het een erg interessant project en bovendien ligt het geheel prachtig aan een stuwmeertje, dus we vragen of we op hun terrein mogen kamperen. Voor 50,- N$ per persoon mag dat. Die banden moeten nog maar even wachten. Ze verhuren ook een aantal rondavels (ronde hutjes) en er is een mooi houten restaurant met grote veranda dat uitkijkt over het water. Het is een gebouw van een voormalige Duitse jachtclub. Op het water zitten verschillende watervogels, waaronder pelikanen. Het worden gelijk drie overnachtingen die we er blijven. ’s Middag in de pauze en na werktijd is het gezellig met Gea en Femke. Ze vertellen ons over de problemen en de successen bij Penduka. Femke heeft ook drie maanden op Hawaii gewerkt en kan ons er veel over vertellen. Goede vrienden van ons, hebben plannen om naar Hawaii te emigreren, dus wie weet, komen wij er ook nog eens.

We willen de botanische tuin bezoeken, maar als we aankomen na een lange wandeltocht blijkt ook die gesloten te zijn. Openingstijden van 8:00 uur tot 17:00 uur. In de weekenden en op feestdagen en tijdens publieke vakanties gesloten, staat er op het bord bij de ingang. Wanneer heeft een normaal werkend mens dan de mogelijkheid om het te bezoeken? Waarom zijn ze juist op de topdagen gesloten? Afrika blijft onbegrijpelijk. In de verte zien we boven op een heuvel nog een mooi kerkje. Daar lopen we nog even langs en gaan dan terug naar Penduka.

Bij Penduka helpt Jan Gea om een paar horretjes te maken voor het huisje waar Gea en Femke de twee maanden wonen. Van restjes van oude horren en wat duct-tape lukt dit best. Het huisje is leuk gebouwd met gemetselde muren van oude flessen. Dit geeft binnen een kleurig effect als de zon er op schijnt. Met die ronde flessen kost het wel veel cement, ze hadden beter Bokma kunnen gebruiken. Vaak is rond beter, soms vierkant.

Mariska verzamelt witte en rode peper dat van de vier grote peperbomen af valt. De bomen zitten helemaal vol, en de vloer ligt er mee bezaaid. Mariska heeft al zo een plasticzak vol. Dat moet natuurlijk nog gedroogd en uitgesorteerd worden, het zit nu nog aan trosjes. Eén van de vrouwen vertelde dat de peper altijd al verzameld en gesorteerd werd en dat het goed verkocht. Maar ze hebben het daar nu véél te druk voor. We zien de vrouwen vooral veel lummelen, hangen en slapen op de veranda. In totaal zijn er zo’n 80 vrouwen betrokken bij het project, maar we zien er bij Penduka zelf telkens maar zo’n tien à vijftien. En zo zien we helaas veel verval bij Penduka. We waren bij aankomst best enthousiast, maar als je dan goed rondkijkt, zie je wat er allemaal mis gaat.

Er hangt een bord met allerlei zelfgemaakte pie’s (een soort pastei met vlees of groente vulling) die ze serveren. We bestellen er beide één, maar krijgen te horen dat ze geen pie’s meer maken. Iets later bestellen we avondeten. Dan bestellen we een gewone maaltijd. Dat smaakt op zich goed, maar duurt ontzettend lang. Er zijn ook nog gasten in één van de rondavels. Als zij wat willen eten, is het restaurant gesloten. Ze gaan om 17:00 uur dicht, en in de weekenden zijn ze ook gesloten. Het lijkt de botanische tuin wel. Ons maakt het niet zoveel uit, wij hebben onze eigen volle koelkast, maar die andere gasten staan toch beteuterd te kijken en waren niet blij. Zij konden niet eens een kop koffie halen. ’s Avonds komen allerlei lokalen op het terras zitten, en ze nemen hun eigen drinken mee. Die mensen die voor sluitingstijd komen gebruiken zelfs de glazen van Penduka om hun zelf meegebrachte drankje in te gieten. Dat wil je toch niet?

En als je het hebt over verloren zonne-energie: Gea klaagt over de hoge energierekening. We zien net dat de lokale drankenleverancier een splinternieuwe grote dubbeldeurs vitrinekoelkast komt plaatsen, in het restaurant. En er staat al zo’n koelkast, die amper gevuld is. De nieuwe loopt bijna aan een stuk door, en maakt ook nog eens behoorlijk herrie. Maar wat een energieverspilling. Twee halflege joekels van koelkasten. Temeer omdat ze ’s avonds, als je zin hebt in een koud biertje, gesloten zijn, dus er is zo weinig omloop in gekoelde drank, dat dit gemakkelijk uit kan met een kleine huishoudkoelkast, of een enkeldeurs vitrinekoelkast. Ook de rekening voor het stadswater is veel te hoog. Het blijkt dat ze met dit water domweg al het gras rondom en de rest van de tuin staan te sproeien, terwijl ze notabene aan een stuwmeertje zitten. Er is een pomp, maar die doet het niet goed zeggen ze. Jan kijkt er eens naar, maar die pomp is eigenlijk bedoeld om als een hydrofoor te werken. Het ding heeft maar een heel beperkte aanzuig en opvoerhoogte. En dan zit er ook nog een prestostaat op die de pomp bij een beetje tegendruk laat afslaan. En die tegendruk is er, want er zit een slang van zo’n dertig meter aan die in allerlei bochten en knikken ligt. Jan legt de man die de technische zaken regelt uit wat voor pomp ze eigenlijk nodig hebben, en dat hij beter de prestostaat kan bypassen en de slang wat korter moet maken en dan gewoon de pomp wat vaker verplaatsen. Dit scheelt al stukken, en hopelijk sproeien ze nu het gras nog met het water uit het stuwmeer.

En zo gaat er wel meer mis. De oprichtster woont inmiddels in Nederland. Ze komt nog wel regelmatig langs, maar haar visie is, dat de dames nu zelf de tent moeten rooien. Dat is eigenlijk ook zoals wij zulke projecten graag zien, maar helaas hebben we dit altijd zien mislukken, hoe goed het initiatief ook is. Telkens als we onderweg een project bezochten en het liep goed en gecoördineerd, dan was er een Europeaan of Amerikaan die het runde. En zagen we een project dat verwaarloosd was, dan bleek dat het ooit gerund was door een Europeaan of Amerikaan, maar dat diegene of die organisatie nu zijn handen er van af hield.

Verder rijdt alleen energiemaatschappij Eskom er mee. We bellen nog met iemand van de technische dienst van Eskom om te kijken of daar iets te regelen valt, misschien een goede gebruikte, maar ook daar komen we niet verder. Op naar de militaire basis net buiten Windhoek dus. Er is ons verteld dat we die banden onderhands moeten zien te krijgen via de chef van de technische dienst daar, en we moeten met een smoesje op het terrein zien te komen. Lijkt een vrijwel onmogelijke opgave op een zwaar bewaakte militaire kazerne. We parkeren onze truck iets buiten de poort en melden ons bij de wachthoudende soldaten. We zeggen dat onze truck een militaire truck is, en dat we daar een technisch probleem mee hebben waar de garage in Windhoek ons niet mee kon helpen, maar dat ze ons doorverwezen naar het hoofd van de technische dienst van deze kazerne. En dat we helaas de naam van de man kwijt zijn. De soldaten zijn makkelijk. Ze geven ons de naam van de man die we moeten hebben, en verwijzen ons naar een gebouw op het terrein, dat we daar naar de man moeten vragen. Ze vragen geen identiteitsbewijs, niets. Daar bij de receptie doen ze ook al heel gemakkelijk en wijzen ons de grote loods waar de vrachtwagens worden onderhouden, en dat we daar zelf maar naar toe moeten lopen om de bewuste man op te zoeken. Dat gaat makkelijk, denken we nog. Tot we om de hoek tegen een man in een net strak pak aanlopen, geen uniform dus. Hij doet zich voor als een hoge pief en vraagt ons wat we willen. We proberen het maar eens met ons eerlijke verhaal, dat we op zoek zijn naar banden. Misschien is het een geschikte vent en hij lijkt hoog op het laddertje te staan, dus kan vast iets regelen. Mis gegokt. Hij zegt bars dat er slechts eenmaal in de maand uitverkoop van overtollige spullen is en dat is pas over drie weken. We leggen uit dat we niet zo lang in de buurt zijn, maar dat maakt hem niets uit, we moeten direct naar de uitgang, wegwezen. Mariska gaat in de DAF zitten, maar Jan probeert nog wat te regelen bij de bewakers. Hij krijgt de mannen zover dat ze via de receptie de man van de technische dienst bellen. Maar ook die geeft te kennen dat hij niets kan regelen. Tsja, nu weten er ook teveel mensen van, dus zal het voor hem wel te gevaarlijk worden om stiekem wat bij te verdienen.

Omdat ook hier de gravelwegen voorzien zijn van hekwerken aan beide zijden, parkeren we de DAF voor de nacht langs de weg. We genieten van een prachtige zonsondergang over de heuvels. Er komt nog een boer van een jaar of zestig voorbij die vraagt of alles in orde is. Hij stelt zich voor als Errens van de Merwe. Van de Merwe is hier wel de meest voorkomende naam. En zoals bij ons flauwe, domme moppen altijd over Belgen gaan, is hier altijd Koosje van de Merwe de hoofdpersoon in de grap. Hij zegt dat we ook wel op zijn boerderij een eindje verderop mogen staan. We hebben nu geen zin meer om in het donker daar naar toe te rijden, maar zeggen dat we graag de volgende dag daar gaan staan.

Na een korte rit komen we de dag erop bij zijn boerderij. Helaas is Errens er zelf niet. Zijn waterpomp is kapot gegaan en hij is ermee naar Windhoek gereden voor reparatie. Hij blijft daar ook voor de komende nacht. We praten nog wat met zijn personeel en besluiten toch om die nacht er te blijven. We maken ’s middags een flinke wandeling door een droge rivierbedding die zich diep heeft uitgesleten in de grond. Errens had ons verteld dat de dag ervoor een luipaard was gesignaleerd op zijn grond, en dat zijn personeel naar het beest op zoek is om het af te schieten. Officieel mag dit niet, maar de boeren doen het nog steeds. Wij willen graag een glimp van het beest opvangen maar, gelukkig net als de jagers, zien we hem niet. Wel zien we één van zijn mensen op een paard de kloof uitkomen met een geschoten klipdassie hangend aan zijn zadel. Ook die eten ze hier op.

DONDERDAG 7 FEBRUARI 2013, Swakopmund
We vertrekken bijtijds op weg naar Swakopmund, omdat we daar willen kijken of we wat voor de DAF kunnen regelen, die rookt nog steeds teveel. De weg ernaar toe over de gravelwegen is prachtig. We zien aardig wat wild. Oryxen, springbokken, dikdiks, gnoes, struisvogels en zebra’s. Ook komen we langs een groepje kokerbomen en zien we veel grote nesten van sociable weavers. Eén nest is wel uitzonderlijk groot, indrukwekkend. Het schijnt dat in grote nesten wel 100 vogeltjes “wonen”.

De motor ziet er weer als nieuw uit. Wat worden wij hier even verwend. Jammer is wel dat de laatste gast een hond had met vlooien. Die vlooien hebben zich flink vermeerderd in het hoogpolige tapijt in “onze” woonkamer. We gooien het tapijt op het balkon. Bewerken het flink met Doom (verdelgingsmiddel), en laten ook twee flessen Doom leeglopen in het gasten verblijf. We hebben niets meer van de beestjes vernomen. We eten ’s avonds met Wouter en Lientjie mee. Er komt ook nog een vriend langs, John, en het is erg gezellig zo. Voor we gaan slapen zappen we nog wat op tv en BVN 3-op reis is er op. Het gaat toevallig net over Swakopmund, en we zien Chris Zeegers door de straatjes lopen waar we zelf die middag ook liepen. Grappig.

En zo blijven we een paar dagen in Swakop hangen. Overdag moeten Wouter en Lientjie werken, en verkennen wij Swakop en omgeving op de GS 1200. ’s Avonds wordt er whiskey gedronken in Wouters bar. Ook braaien we nog een avond. Er zijn ook vrienden van Wouter en Lientjie bij. Swakop is een leuk stadje. Het geeft echt een vakantiegevoel. Terrasjes, restaurantjes, mensen met jet-ski’s in de weer.

Jan helpt nog met het verwisselen van de achterband van Leehan’s crossmotor. Leehan is de 16 jarige zoon van Lientjie, en woont ook in het grote huis. De crossmotor is een mooie, vrij nieuwe 250cc Honda. Na school pakt Leehan regelmatig de motor om even in de duinen te gaan crossen. Dat is wel lekker hier. Geen kenteken of rijbewijs nodig. Zo van huis af wegrijden, uurtje crossen en klaar. Ze hebben een stukje verderop met vrienden een baan aangelegd waar ze meestal rijden. Ook gaan ze af en toe op een meerdaagse tocht op de crossmotoren de woestijn in. Extra jerrycan benzine mee en slapen in de open lucht. Het leven van een zestienjarige is hier wel wat anders dan in Nederland. Daar kunnen ze alleen motorcrossen op de Nintendo.

Ook kleine Woutertjie van vier heeft een mooie Yamaha quad. We gaan nog samen op een avond met hem crossen op een nabij gelegen stuk zand. Het ding gaat nog hard ook. Maar na tien minuten heeft Woutertjie het al wel weer gezien. Jammer, het ging best goed. Terug maar weer naar huis, wat drinken aan de bar. Jan en Wouter zitten daar elke avond bij elkaar. De whiskey vloeit rijkelijk. Wouter verteld over zijn bedrijven, de cash loan kantoren, het bouwbedrijf, het transportbedrijf en nu de nieuwe lodge en de lodge in aanbouw. De plannen en wat er zoal misgaat. Hij heeft veel op zijn schouders, en dat is te merken, hij is behoorlijk gestrest. Tsja, keuzes die je maakt. Veel geld verdienen en veel stress, of weinig geld en meer rust. Hij wil ook graag wat rustiger aandoen en meer reizen, maar dat zit er zo nog lang niet in. Hij denkt er zelfs over om de mooie villa al weer te verkopen en in Opuwo te gaan wonen. Dichter bij de lodges, dus beter aan te sturen, en de opbrengst van de villa geeft een mooie financiële back-up dat voor rust zorgt.

Wel is het lastig straks met school voor Woutertjie. Hij is nu 4 en schoolplicht begint pas met 7 jaar in Namibië en Zuid Afrika. In Opuwo is geen goed onderwijs. Wouter, die zelf piloot is geweest, denkt er daarom aan om een vliegtuigje aan te schaffen en Woutertjie straks in Swakopmund door de week naar school te laten gaan, en met het vliegtuig vrijdags op te halen en maandag weer terug te brengen. Tsja, ook een oplossing, je kind met het vliegtuig naar school brengen.

Wij komen de dagen zonder stress door. We mogen onze was aan de bedienden geven, die het keurig gewassen en gestreken terug brengen. Jan kijkt nog even het waterzuiveringssysteem na in de DAF, en maakt een extra inspectiegat in één van de watertanks. Het 2BSure zuiveringssysteem functioneerde niet naar behoren en nu bleek één van de twee titanium plaatjes van het systeem voor de helft weg te zijn door corrosie. Vreemd, wat kan hier nu de oorzaak van zijn? We sturen een mailtje naar de firma, maar krijgen geen antwoord op onze vragen. Eigenaardige mensen.

We bezoeken ook nog een middag het kleine sportstadion in Swakop. De school van Leehan houdt daar een atletiekdag en dat gaat er behoorlijk professioneel aan toe. Hardlopen, horden, verspringen, kogelstoten, discuswerpen, hoogspringen, en behoorlijk fanatiek allemaal. De tribune zit helemaal vol met ouders en familie. Chearleaders zorgen voor de aanmoediging.

Wouter en Lientjie maken zich weer klaar om naar Opuwo te gaan, toch zo’n 1100 km verderop. Wij vertrekken ook. Als dank voor het verblijf hier en in het wildpark hebben we een mooie foto die we gemaakt hebben van één van hun neushoorns laten afdrukken op een canvas doek, A2 formaat. Ze zijn er erg blij mee en zeggen het in hun nieuwe lodge te zullen hangen als die klaar is. Wouter is zo enthousiast dat hij gelijk zijn neef Conrad opbelt om de foto te komen bekijken. Die staat een kwartier later al op de stoep met zijn gezin. Ook erg leuke mensen. Conrad kijkt nog even in onze wagen. Zelf heeft hij ook plannen gehad om de wereld rond te reizen. Hij heeft een grote catamaran in Kaapstad liggen. Ze stonden op het punt om te vertrekken. Alles was al verkocht, maar toch duurde het vertrek langer dan gepland. Intussentijd had hij alweer een huis gekocht en een bedrijf opgezet en is van het reizen niets meer gekomen. We drinken die avond nog wat bij Wouter in de bar, maar we overnachten in de DAF op het strand iets verderop, omdat zij ’s morgens erg vroeg vertrekken.