Botswana deel 3

 

Uitstempelen aan de Botswaanse kant is zo gebeurd...

Terug in Zuid Afrika

 

Maar aan de Zuid-Afrikaanse kant gaat het wat lastiger. Eerst Jan’s paspoort. Hij krijgt er zonder problemen een nieuwe visa-sticker in geplakt. Weer drie maanden geldig. Dan bekijkt de vrouwlijke beambte het paspoort van Hedwig (dat niet al helemaal vol gestempeld is) en er gaat een lichtje branden: “Hey, jullie zijn al eerder in Zuid-Afrika geweest”. Ze zegt dat we dus niet opnieuw drie maanden kunnen krijgen, maar maximaal zeven dagen. Als we langer willen blijven moeten we ons melden bij home affairs in Johannesburg. Ze wil Jan’s paspoort terug, maar Jan geeft het niet terug. Gek genoeg wordt Hedwig’s paspoort helemaal niet gestempeld, maar zo terug gegeven. De beambte zegt dat haar oude visumstempel nog geldig is. Dat is erg vreemd, normaal krijg je altijd een stempel bij binnenkomst van een land. We hebben een hele discussie met haar, maar het helpt niets. Ze wil Jan’s paspoort terug, maar Jan geeft hem niet. Mariska denkt snel na, haar oude stempel moet dan ook nog geldig zijn tot 10 september. Dat is in ieder geval een stuk langer dan zeven dagen.


De politie vond het gelukkig allemaal wel goed en gaat er weer vandoor.

We zijn van de beambte gescheiden middels een glaswand met een kleine doorschuifopening. Mariska kan net met haar hand bij haar paspoort en dat van Hedwig en pakt ze snel terug. We lopen gewoon weg en de vrouw maakt geen tam-tam. Mariska zegt tegen Jan dat het het beste is om gewoon weg te rijden, Zuid-Afrika in. Anders moeten we ons wel binnen zeven dagen in Johannesburg melden bij home affairs, en we hebben al gehoord dat dat een lastige kwestie is, die ook nog eens behoorlijk geld kost, tegen de 100,- euro per persoon. Bovendien heeft Hedwig nog tien dagen vakantie hier, en het zou jammer zijn om die in een vieze grote stad als Johannesburg met een overdosis bureaucratie te vervullen. De slagboom staat open en niemand vraagt iets. We rijden zo weg.

Een eindje verder slaan we linksaf een gravelpad in, op weg naar Mapungubwe Nationaalpark. We zijn goed en wel tien kilometer onderweg, of er komt ons een politieauto achterop en dwingt ons te stoppen. “Jullie hebben zelf het hek open gemaakt en zijn zo Zuid-Afrika ingereden zonder stempels in het paspoort!” luidt de beschuldiging. “Ho ho” zeggen we, “het hek was open, echt waar, en stempels hebben we ook!” Ze willen onze paspoorten zien, en we geven ze aan alvast geopend op de bladzijde met vorige stempels. Ze bestuderen de boel en vinden het dan prima. Ze zijn vriendelijk en wensen ons nog een prettige reis toe. Pfff, dat was wel even zweten, maar we komen er goed mee weg. En voor Hedwig het zoveelste momentje dat je niet meemaakt als je met de OAD op reis bent.

 

We rijden verder naar Mapungubwe Nationaalpark dat is opgedeeld in drie secties, met boerenland ertussen.

We melden ons aan bij de eerste sectie. Wij hebben onze Wildcard, de lidmaatschapkaart waar we vrijwel alle nationaalparken in Zuid-Afrika voor een jaar mee kunnen bezoeken. Hedwig komt binnen op de Wildcard van Karel en Elleke. Namen worden niet gecontroleerd. Na wat formulieren invullen wordt ons gevraagd of we ook blijven overnachten op de campsite, maar we geven aan dat nog niet te weten. We rijden een stukje door het park en komen aan bij de camping. Het is niet groot, maar ligt er mooi. We willen wel blijven, maar waarschijnlijk is het officieel volgeboekt, want het is schoolvakantie in Zuid-Afrika. De receptie is een eindje rijden verderop, bij het “tented camp”. We zetten de DAF aan de rand van de camping, niet op een officiële plaats maar tussen het hoge gras.

Eerst even lekker douchen, en dan zien we wel of er nog iemand langs komt. De camping loopt langzaam vol met gasten, inderdaad zijn alle plekken bezet. Maar van de receptie komt er niemand. We zitten nog lekker buiten te eten en te drinken. Er komt een bushbok moeder met kalfje recht op ons afgelopen, en ze blijven een meter voor ons staan. Ze snuffelen en grazen wat. Prachtige roodbruine diertjes met witte streepjes en vlekjes. Er komen nog twee bokjes bij en ook een groepje vervetapen. Prachtig.


Mama bokkie wil even binnen kijken, wie weet staat er sla op het menu.

 


Naartjies oogst

Donderdag 4 juli 2013
Na het ontbijt buiten, rijden we weer een stuk door het park via een andere route, en voor we het weten staan we weer buiten het park, zonder dat we langs de man van de entree gekomen zijn. Dat is ook apart, maar komt ons wel uit, krijgen we ook geen vragen over waar we overnacht hebben.

We rijden via het tussenliggende boerenland naar het andere deel van het park. Nog lastig, want een groot gedeelte rijden we langs de rivier met rechts bomen en links de rivierbedding, die is afgezet met een hek, dat er nogal belabberd bij hangt. Op sommige stukken helemaal naar binnen richting het toch al smalle pad. Om er langs te kunnen duwen Hedwig en Mariska het hek zover mogelijk naar buiten terwijl Jan er langs rijdt. Ook moeten we af en toe een andere route nemen vanwege te lage bomen. De route langs de rivier kunnen we niet verder volgen omdat het pad ter plaatse van een pomppunt van een boer zover is weggespoeld dat we er niet langs kunnen. Er staat ook nog een Landcruiser met een Zuid-Afrikaans gezin dat er ook niet langs kan. Zij weten ook zo de route verder niet, en onafhankelijk van elkaar zoeken we een ander pad. We rijden een stuk over een boerenerf waar de sinaasappelen uit de omgeving verzameld worden. Ze hebben een grote hoge silo van gaas die vol zit met sinaasappelen. Via hun erf kunnen we verder, maar weer zitten we op een weg die abrupt ophoudt, totaal weggeslagen door een zijrivier van de Limpopo.

In het "Suid Afrikaans" heten sinaasappelen naartjies. Spreek uit als: naarkies

 

We proberen weer een ander pad, dat mooi tussen de landerijen door kronkelt en uiteindelijk komen we op een bredere gravelweg. Hier heeft blijkbaar een wagen langsgereden vol met sinaasappelen en er telkens bij gaten in de weg wat verloren. Mooie grote sinaasappelen liggen met redelijk tussenpozen langs de weg. Na een poosje beginnen we ze te verzamelen. Voor een enkele sinaasappel stoppen we niet, maar wel als er meer bij elkaar liggen, en aan het eind van het pad, als we bij asfalt komen, hebben we een flinke zak vol.

Vanaf waar we het asfalt opkomen is het nog maar en klein stukje naar de grote hoofdingang van het middelste gedeelte van het Mapungubwe Nationaalpark. Weer komen we er makkelijk in op de beide Wildcards. Het is een landschappelijk erg mooi park, met hier en daar wat avontuurlijke routes. We rijden een mooie ronde en zien gnoe’s, impala’s, zebra’s en olifanten. Op de plek waar we lunchen lopen we nog naar twee mooie uitzichtpunten. Bij de ene kijk je uit over een ravijn, de ander over de samenkomst van de Limpopo met de ???? rivier, op het drielandenpunt van Botswana, Zimbabwe en Zuid-Afrika. Het is een schitterende brede vallei met een weids en grandioos uitzicht. Eerst wilde Hedwig met haar slechte knieën niet meer zover lopen, maar dit uitzicht moest ze toch nog wel even zien. Her en der zien we nog wat dieren naar het water lopen.


Drielandenpunt: Zuid Afrika - Botswana - Zimbabwe

 


Kanniedoodloop

Ook maken we nog een mooie korte wandeling over een hooggelegen vlonderpad tussen de bomen door. Helaas kunnen we net niet naar het uiterste uitzichtpunt over de rivier lopen, omdat daar tijdens de grote overstroming in januari wat planken zijn weggeslagen. Het is al begin juli en die planken liggen er nog niet in.

We vervolgen na de lunch de mooie route verder. Op een gegeven moment splitst de route zich, om later weer bij elkaar te komen. We kiezen eerst het linker pad om een heuvel heen, maar het blijkt te smal met laaghangende dikke takken. Omdraaien en het ander pad dus. Dat gaat over wat scheve rotsen door een rivierbedding. Hedwig vind het maar niks en stapt uit om naar de overkant te lopen, terwijl Jan de DAF erover manoeuvreert.

In de namiddag doen we nog een laatste ronde over een pad dat afbuigt van de hoofdroute en er later weer bij opkomt. De Kanniedoodloop. Moet nog net kunnen voor sluitingstijd. Dit blijkt een best extreme route te zijn die ook alleen met 4x4 bereden mag worden. Er zitten behoorlijk steile klimmen en afdalingen in. Ma ziet het soms helemaal niet zitten. “Dit kan noooooit!” Vanuit de vooruit van de DAF keken we soms meters steil de diepte in, naar wat wij in Twente een boerensnelweg noemen. Een spoor links en rechts van beton. Ertussen losse stenen. Net iets te smal voor de DAF, en lekker steil. Afdalen in de 1e versnelling lage gearing, heel rustig, en het gaat prima.

Op dit gedeelte zien we nog een mooie groep olifanten die tegen de berghelling klimmen. Maar het wordt nog een race tegen de klok om voor sluitingstijd bij de uitgang te zijn. Het is al schemer,maar het lukt net, we zijn een paar minuten te laat, maar de mannen doen er niet moeilijk over. We duiken een eindje verderop buiten het park de bush in voor de nacht. Het was weer mooi avontuurlijk dagje, en dat in een wildpark.

 

Vrijdag 5 juli 2013
Een rijdagje. We gaan naar Messina voor wat boodschappen en daarna verder naar het zuiden, naar Soutpansberg. Ondanks dat het een gecultiveerd gebied is, is het een mooie tocht. We rijden tussen enorme zonnebloemvelden door en komen langs velden vol katoen. Het lijkt net of het er gesneeuwd heeft. Ook zien we mensen op het land bezig met de oogst van tomaten. Grote groepen mensen en kratten vol tomaten, of tamaties, zoals ze hier heten.

Ze maken hier flink gebruik van de oevers van de Limpopo. Met het jaar rond water in de rivier kunnen ze het anders zo droge land vrij eenvoudig irrigeren. Gek genoeg gebeurt dit alleen aan de Zuid-Afrikaanse zijde. Aan de Botswaanse zijde zien we hier niets van.

Ook zijn er grote aangeplante bossen, houtplantages. In één van deze vinden we een mooi plekje om te overnachten, met een weids uitzicht over de vallei.


Tamatie oogst

 


Pasgeboren hippo doet een tukkie op de rug van de moeder.
Het beestje is nog kleiner dan moeders kop.

Zaterdag 6 juli 2013
Vanaf Soutpansberg rijden we naar Kruger Nationaalpark, de Kruger wildtuin, zoals ze dat hier zeggen. We waren er alledrie al eerder geweest, maar niet zo noordelijk. We gaan er in bij Punda Maria gate. Weer is het geen probleem om Hedwig binnen te krijgen op de Wildcard van Karel en Elleke. Helaas kunnen we niet in het park blijven overnachten omdat alles volgeboekt is vanwege de schoolvakanties. We maken een mooie rondrit en zien behoorlijk wat wild. Het landschap hier in het noordelijk deel vinden we mooier dan het zuidelijke deel. Het is wat heuvelachtiger en er loopt  wat meer water tussendoor (tenminste, op dit moment). We zien hier dus ook nijlpaarden en krokodillen en veel watervogels.

We gaan via dezelfde weg waar we erin kwamen er ook weer uit. Niet ver van de ingang hadden we al een mooi bushcampplekje gezien langs een gravelpad.

 

Zondag 7 juli 2013
We gaan Kruger weer in en rijden tot de eerst volgende uitgang in zuidelijke richting, wat een behoorlijk eind rijden is. Zeker als je nagaat dat je met een slakkengangetje rijdt om zo veel mogelijk wild te zien. En we zien veel. Olifanten, impala’s, krokodillen, nijlpaaden, saddle billed stork, 2x een grote groep van 200 à 300 buffels, 3 leeuwen en nog erg veel kleiner spul en vogels.

We komen maar liefst dertig minuten te laat bij de uitgang. Bij de ingang bij Punda Maria stond op een groot beeldscherm dat de poorten sluiten om 18:00 uur. Dit blijken de oude tijden te zijn, de tijden verschillen per seizoen, aan de hand van de zonsondergang. Bij Phalaborwa waar we er weer uitwillen blijkt het hek om 17:30 uur al dicht te zijn. natuurlijk zijn er mensen, maar ze doen erg moeilijk. Als je te laat komt, kun je een beste boete krijgen. Er moet nogal wat getelefoneerd worden, en na zo’n twintig minuten doen ze het hek open. We mogen eruit zonder boete. Deze uitgang komt direct in het plaatsje Phalaborwa uit. Het is al donker en we zoeken daarom maar een camping op. Vooraan ligt een Forever Resort, onderdeel van een grotere keten. Ze zitten eigenlijk volgeboekt en de prijs is fors. Jan slijmt wat met de dame achter de balie en we kunnen met fikse korting, voor R 195,- een plekje zoeken, waar maar ruimte is voor de DAF. Het staat echt vol. We vinden een plekje ergens in de berm tussen twee paden.

 


De drie rondavels

Maandag 8 juli 2013
We rijden naar Blyde River Canyon. Ook hier zijn we alledrie al eens eerder geweest, maar het is een erg mooie omgeving, en we willen niet op de laatste dagen van Hedwigs vakantie nog een heel stuk moeten rijden naar Johannesburg, en dit ligt redelijk in de buurt.

We rijden de route Phalaborwa-Mica-R36 langs Echo Caves-R532 richting Bourkes Luck Potholes-Vaalhoek. Onderweg stoppen we eerst bij House of Amarula, ook wel Amarula Lapa genoemd. Dit is de omgeving waar de marula-vruchten van dit lekkere en inmiddels wereldwijd beroemde drankje worden verzameld. Nu is het echter niet de juiste tijd van het jaar, dus we krijgen van de oogst en de opslag niets te zien, en de productie van het drankje is bij Franschhoek in de Kaap.

Wel krijgen we een mooi gemaakte film te zien van de herkomst en de productie van Amarula, en krijgen we een Amarula met veel ijs ingeschonken. We snuffelen nog wat rond in de shop maar zien dat de prijzen hier nog hoger zijn dan in de supermarkt. Wel even een leuke stop onderweg.

We lunchen onderweg bij een soort klein resort met een mooie tuin en een heel klein zwemparadijsje met glijbanen. Het ligt er prachtig met uitzicht op hoge rotsen, gekleurd van mossen en algen. We bezoeken de Drie Rondavels en genieten van de mooie uitzichten. Dan nog langs Burke’s Luck Potholes. Ook prachtig om nog een keer te zien. Burke was een boer en de grote uitgesleten ronde gaten in de rivierbedding lagen op zijn grond. Omdat er verder stroomopwaarts goud werd gevonden langs de rivieren dacht hij dat mee gespoeld goud zich moest verzamelen in zijn “potholes” omdat dit een soort natuurlijke goudpannings zijn. Dit bleek ook zo te zijn, en vandaar de naam Burke’s Luck Potholes. We wildkamperen in een weiland in de buurt van Vaalhoek.

 

Dinsdag 9 juli 2013
Vandaag bekijken we de verschillende watervallen en uitzichtpunten langs de route. Zoals de Berlin Falls, de Lisbon Falls en God’s Window. Hedwig was hier ook al wel eerder geweest maar had de watervallen niet eerder gezien. Je kunt natuurlijk op een rondreis, zeker met beperkte tijd ook niet alles zien.

Bij God’s Window hadden we pech, er was een dichte mist op komen zetten, dus we hadden geen uitzicht. God was niet met ons. Toch zijn we nog helemaal naar boven gelopen en hebben daar een mooie rondwandeling gemaakt op de vlakte, tussen de vele aloë’s en vreemde rotsformaties door. Met de mistflarden gaf het een spooky effect. Ook zagen we er vele mooie dikke felgekleurde sprinkhanen.

We kopen nog wat souvenirs bij de vele stalletjes. Wat zeepstenen beeldjes van dieren en mooie gebatikte doeken met Afrikaanse taferelen.

We rijden naar Graskop, het plaatsje vlakbij. En gaan daar weer naar hetzelfde geweldige Holiday Resort als waar we met Mariska’s ouders ook een nachtje hebben gestaan. We willen Hedwig ook even laten zien hoe goed ze de boel hier kunnen laten verloederen. Op de receptie is om 16:00 uur al niemand meer aanwezig, maar van de bewakers mogen we een plekje zoeken. Het is natuurlijk nog steeds leeg. Wie, behalve wij, wil hier staan? Maar warempel, ze hebben gras gemaaid. De rest ligt er nog net zo troosteloos bij, alle toiletten kapot, overal zoveel lekkende kranen en kapotte afvoeren dat het water het gebouw uitloopt en het glazuur in de wasbakken weggesleten is.

We lopen het dorp in om te kijken of we nu wel pannekoeken kunnen eten, maar weer zit alles al dicht. Terwijl het schoolvakantie is en we vlakbij bij enkele topattracties van Zuid Afrika zijn. Onbegrijpelijk. We belanden dus bij hetzelfde restaurantje als waar we met Karel en Elleke ook gegeten hebben. Het enige wat open is, en dus ook langzaam vol druppelt. Jan eet spare-ribs en Hedwig en Mariska curry. Lekker!

 


Op pad naar Jo'burg

Woensdag 10 juli 2013
Op tijd vertrekken, want het is nog een behoorlijk eind rijden naar Johannesburg, en morgen vertrekt helaas het vliegtuig van Hedwig al.

Eerst nog even afrekenen voor de belabberde camping. Er zit warempel een blanke dame bij de receptie. Ze wil ons 150,- rand in rekening brengen. We protesteren. De vorige keer was het 30,- rand per persoon. “Maar het is hoogseizoen, schoolvakanties” protesteert ze. Dat hebben we de vorige keer ook precies zo gehoord. We wijzen weer op de erg belabberde staat van het sanitair en natuurlijk vraagt ze waarom we hier dan gaan kamperen. Na de discussie rekenen we gewoon weer 90,- rand af. De vrouw legt uit dat het net is overgenomen en dat ze het gaan opknappen. Laten ze dat maar eerst gaan doen en dan pas dikke prijzen vragen.

Verder is het vandaag een rijdag. We nemen de snelste route: Graskop-Pilgrims Rest-Lydenburg-Machadodorp-Belfast-Middelburg-Witbank-Johannesburg.

In Johannesburg checken we in bij de Shoestring Backpackers dat heel dichtbij het O.R. Tambo International Airport ligt. Handig dus. We kunnen er in de tuin staan, maar een mooi plekje is het niet. We staan tussen een dertig tal campertjes die er geparkeerd staan om ooit eens te verhuren. Verder is het er ook een behoorlijk zooitje, maar voor ons wel handig om straks wat aan de DAF te klussen als Hedwig weg is. Zoals olie verversen en de nieuwe turbo er op zetten. Dat kun je op een nette camping niet maken.

De Engelse eigenaar is erg aardig. Hij blijkt de voormalige eigenaar te zijn van de Shoestring Backpackers bij de Victoria Watervallen, waar we toevallig ook al gestaan hebben.

Helaas is de backpackers zelf en ook de omgeving geen geschikte plek waar je nog lekker samen uit eten kunt gaan op de laatste avond samen. Jammer. We koken zelf wat, en hangen ’s avonds nog even samen in de doorgezakte stoelen van de backpackers bij de open haard.

 

Donderdag 11 juli 2013
De laatste dag van de vakantie van Hedwig, helaas. Wat gaat het tijd enorm snel zo. Ze vliegt pas tegen acht uur ’s avonds dus ze heeft de hele dag om de spullen in te pakken. We doen het dan ook lekker rustig aan. Rob, de eigenaar van de backpackers brengt ons met zijn auto om de hoek naar het vliegveld. Wij willen er weer met de motor achteraan rijden, zodat we de twee uur wachttijd op het vliegveld samen kunnen doorbrengen. Maar helaas blijkt de motor niet te willen starten. We hebben hem de afgelopen vijf weken niet gebruikt. Het blijkt dat er enorm veel water in de tank en in de carburateurs zit. Waarschijnlijk er in gekomen toen Jan de motor heeft laten afspuiten in Kaapstad. Die slimmeriken hebben natuurlijk flink op de vieze tankdop staan spuiten met de hoge druk.

Op zich zou het probleem snel opgelost zijn als de aftapschroeven van de carburateurs niet muurvast zaten. Die zijn in de 17 jaar dat we de motor hebben nog nooit gebruikt. Jan moet dus beide carburateurs helemaal uitbouwen en is zo mooi de halve dag onder de pannen. Intussen luieren Hedwig en Mariska wat rond.

Tegen 20:00 uur brengt Rob ons weg naar het vliegveld, en Jan rijdt er achter aan op de motor, die het weer goed doet. Inchecken gaat snel, er is nog geen rij. Dan gaan we nog met zijn drieën naar de Mugg&Bean, een goede keten door heel Zuid-Afrika waar je heerlijke koffie en gebak kunt krijgen. Voor 15,- rand, zo’n 1,20 euro, onbeperkt koffie drinken. Probeer dat eens op Schiphol. We nemen er ook nog een gebakje bij. Nou ja, gebakje... Het zijn enorme hompen gebak. We hebben chocoladetaart, karameltaart en cheesecake. Het smaakt voortreffelijk en de stukken zijn zo groot dat we het geen van allen op kunnen. En met Hedwig en Jan erbij wil dat wel wat zeggen. We eten ons helemaal zat, en we krijgen nog een bakje om de rest mee naar huis te nemen. Schandalig gewoon.

 

Dan is het helaas tijd om echt afscheid te nemen. Altijd moeilijk en de tranen vloeien weer. Maar we zien elkaar al in december weer, als wij voor kerst naar Nederland komen. Toch is dat nog altijd een half jaar.

Het was een erg mooie rondreis door Botswana en de aangrenzende landen de afgelopen vijf weken. Vele kilometers gemaakt, zo’n 5000, door een paar bijzondere gebieden van Afrika. Over asfalt, door moerassen en door mul zand. Door de Kalahari, over de Makgadikgadipannen, naar de beroemde Victoria watervallen en met een bootje de Okavangodelta op. We hebben enorm genoten, en het was erg gezellig met Hedwig erbij. Voor Hedwig was het een stuk minder luxe dan ze gewend is, maar vast wel een avontuur. “Dat maak je niet mee, met de OAD”, riepen we nogal eens.

Nadat we afscheid hebben genomen gaat de paspoortcontrole snel en verdwijnt ze al rap uit het zicht.

Wij lopen terug naar de motor die we deze keer snel terug vinden. Gelukkig is de terugweg maar kort, want het is behoorlijk fris buiten. Snel de DAF in en naar bed, het is al laat. We horen het vliegtuig van ma niet meer overvliegen. Hopelijk heeft ze een goede vlucht terug.

 

Lieve ma, we vonden het heel erg fijn dat je jouw vakantie bij ons hebt willen doorbrengen.
Heel erg bedankt voor de leuke en gezellige tijd samen.

 

Na de Botswana rondreis met Hedwig, reizen wij verder door Zuid Afrika. Het vervolg is vanaf Zuid Afrika deel 6.

 

Zuid Afrika deel 6