Uganda deel 1

          
Het kleine Bwindi Nationaal Park, waar een paar groepen berggorilla's
leven. Het park is grofweg gezegd 10 bij 30 kilometer. Erg klein.
  En van alle kanten is het nationaal park omgeven door akkers en
theeplantages.
     
What is so nice about it?   Wijds uitzicht over de omliggende heuvels. We kunnen nog
net onder de dikke onweerswolken door kijken.
     
 
Hier rijden we over een smal zandpad waar nogal eens een
kleine zandlawine over het pad is geschoven.
Bezoekje bij de pygmeeën. Zelfs oma is nog
flink fanatiek.
   
     
 
Uitzicht over het meer, met drie vulkanen op de achtergrond.    
     
 
    Om op mooie plekjes te komen, moet je soms lastige paden rijden.
Het is vrij smal, langs diepe afgronden. Maar als het dan ook nog eens
een zachte, modderige ondergrond heeft, dan glijden we wel eens
in een slootje. Gelukkig naar de bergwand toe !
     
 
En ja, ook dat heb je na een flinke bui: landslides. Dat maakt het
pad wel heel erg smal. En de afgronden naast de weg zijn
super steil, daar wil je ook niet te dicht langs rijden met zo'n gewicht.
   
     
 
Wel mooi om te zien, maar toch jammer als je weet dat het allemaal
oerwoud was.
  Baviaan met vage knik in de staart.
     
 
Hier rijden we een pad langs een nationaal park.
Nog mooi met oerbos bedekt.
  Apenval, aan de rand van het nationaal park. Aan de valdeur en binnen
hangen trosjes (groene) bananen. Zou bovenstaande baviaan ook al
met z'n staart vast hebben gezeten?
     
 
Comfortabel kan het niet zijn. En ook zij hobbelen langs die steile afgronden.
Ik hoop dat ze een beetje stevig zitten als ze dan door een kuil stuiteren.
  Ook hier is het pad net weer een beetje vrij gemaakt nadat er na een fikse
regenbui wat keien naar beneden zijn gekomen. Niet altijd een
prettige gedachte, wat er allemaal naar beneden komen kan.
     
 
Eindeloos akkers, met in de verte een stukje nationaal park.   Soldier ants. De mierenkolonie gaat weer op pad naar betere oorden.
     
 
Dit is toch het mooist: echte natuur.   Onder begeleiding van weet ik hoeveel gidsen, wandelen we naar de berggorilla's.
Overal zijn goede wandelpaden, maar het laatste kleine stukje moeten we door
wat bosjes kruipen.
     
 
Een paar van onze begeleiders. In totaal waren er meer personeelsleden
dan toeristen.
  En daar heb je dan een dame liggen met haar pasgeboren
baby goed verborgen in haar armen.
Hoe kun je zo comfortabel liggen op zo'n dunne tak?
     
 
Close-upje.
Helaas, voor foto's, was het erg donker in het bos.
  Toch wel mooi om de dieren nog te kunnen zien in het laatste kleine stukje
bos dat hier over is. De volgende generaties kunnen slechts kijken naar
een ander soort aap, een tweevoeter. Daarvan zijn er genoeg.
     
 
Relaxed of verveling? Het kleine stuk bos is omsloten door akkers en
dorpen. Verder trekken naar andere gebieden of andere gorillagroepen
ontmoeten is er dus niet meer bij.
  In het bosgebied dat aan Congo grenst houden militairen ("rangers" met
machinegeweren) de gorillapopulatie aan de Ugandese kant van de grens.
Als er geen gorilla's in het bos lopen, komen de toeristen niet en kan de
minister dat jaar misschien wel eens niet een nieuw huis laten bouwen.
Bloedverversing met Congolese gorilla's zit er dus ook niet meer in.
Hoe lang zal het duren tot de negatieve effecten van inteelt toeslaan?
     
 
De apen zitten veelal hoog in de bomen, best ver weg.
We zijn op bezoek bij een groepje van in totaal 10 dieren.
8 volwassen vrouwtjes, 1 baby en 1 Silverback (volwassen mannetje).
  Hier zie je een zwart vlekje. Dat is de Silverback, hoog in de bomen.
Dat de takken het enorme gewicht kunnen houden.
     
 
Hier komt hij gelukkig toch nog even naar beneden.   Moeder met de kleine.
     
 
De Silverback komt erg dichtbij. Toont totaal geen interesse in ons.   Hier loopt hij vlak langs ons heen en dan vinden onze oppassers dat het
bezoekuurtje er weer op zit. We moeten vertrekken. We hebben veel geluk
gehad. Tien minuten later breken de wolken open en zijn we zeik, maar
dan ook echt zeiknat.


Uganda 2